Ika-labing-dalawang Oras

Pinakamamahal kong buhay, Hesus, nang matulog akong nakayakap sa Iyong Puso, naramdaman ko ang paulit-ulit na tusok ng mga tinik na sumugat sa Iyong Pinakabanal na Puso. Nais kong magising na kasama Ka, upang magkaroon Ka man lang ng isang tao na makakita sa lahat ng paghihirap Mo at makiramay sa Iyo, kaya't lalo pa akong yumayakap sa Iyong Puso. Naramdaman ko nang mas malinaw ang mga tusok, at nagising ako… Ngunit ano ang nakikita ko? Ano ang naririnig ko? Nais kitang itago sa puso ko, upang ako ang ilantad sa halip na Ikaw at akuin ang ganoong masakit na pagdurusa, ang napakalalaking insulto at mga pang-iinsulto. Ngunit tanging ang Pag-ibig Mo lamang ang makatitiis sa ganoong mga insulto... Mapagpasensyang Hesus ko, ano pa nga ba ang inaasahan Mo sa ganoong mga malupit na tao?

 Nakikita ko kung paano ka nila pinagtatawanan. Tinatakpan nila ang mukha mo ng makapal na laway. Natatakpan nito ang liwanag ng iyong magagandang mata, ngunit ikaw, na nagpapaluwa ng mga daloy ng luha para sa ating kaligtasan, pinupunasan mo ito sa iyong mga mata. Sinaklohan muli ito ng iyong mga kaaway, hinahampas ka ng kanilang laway, sapagkat hindi matiis ng kanilang mga puso ang liwanag ng iyong mga mata... Ang iba, na mas matapang sa paggawa ng kasamaan, binubuksan ang iyong pinakamahinahong labi at pinupuno ito ng mabahong laway, hanggang sa sila mismo ay nadidiri. At dahil ang ilan sa laway na ito ay dumadaloy pababa at inilalantad ang kadakilaan ng Iyong Mukha at ang Iyong labis na kabaitan, sila'y nanginginig at nahihiya sa kanilang mga sarili. At upang mas maging kampante, tinakpan nila ng isang maruming basahan ang Iyong mga mata upang tuluyan nilang mailabas ang kanilang galit sa Iyong kaibig-ibig na Pagkatao... Kaya't binubugbog ka nila nang walang awa, hinihila ka at tinatapakan ka. Paulit-ulit ka nilang sinasampal sa Mukha at ulo, kinukurot ka at hinihila ang buhok mo. Hinihila ka nila mula sa isang lugar papunta sa iba...

 Hesus, pag-ibig ko, nasasaktan ang puso ko kapag nakikita Kitang ganoon kasakit. Nais Mo na panoorin ko ang lahat, ngunit pakiramdam ko gusto kong takpan ang aking mga mata upang hindi ko makita ang mga tagpong napakasakit na kayang maghiwa ng puso sa dibdib ng bawat isa. Ngunit ang pagmamahal ko sa Iyo ang nagtutulak sa akin na panoorin ang nangyayari sa Iyo. Nakikita kong hindi Mo binubuksan ang Iyong bibig o nagsasalita man upang ipagtanggol ang Sarili Mo. Nanatili Ka na parang basahan sa mga kamay ng mga sundalo, at maaari Ka nilang gawaran ng anumang gusto nila. Sa pagkitang tumatalon sila sa Iyo, natatakot akong baka mamatay Ka sa ilalim ng kanilang mga paa.

 Akala ko'y mabuti ka at aking lahat, ang sakit na nararamdaman ko dahil sa iyong pagdurusa ay napakalaki na gusto kong sumigaw nang malakas upang marinig ka roon sa Langit at tawagin ang Ama, ang Banal na Espiritu, at lahat ng mga anghel. At dito sa lupa, mula sa isang dulo hanggang sa kabila, nais kong tawagin muna ang ating minamahal na Ina at ang lahat ng mga kaluluwang umiibig sa Iyo, upang, sa pagbubuo ng isang bilog sa paligid Mo, mapigilan namin ang mga mayabang na sundalong ito na lumapit sa Iyo at ipagpatuloy ang pagmumura at pagpapahirap sa Iyo. Kasama ka, nag-aayos kami ng kabayaran para sa lahat ng uri ng kasalanang nagawa sa gabi, lalo na yaong ginawa ng mga sektaryo laban sa iyong Sakramental na Pagkatao, at para sa lahat ng insulto ng mga kaluluwang hindi tapat sa iyo sa gabi ng pagsubok.

 Ngunit nakikita ko, aking ininsultong Kabutihan, na ang mga sundalo, pagod at lasing, ay nais nang magpahinga. Ang aking mahirap na puso, pinahirapan at pinilas ng napakaraming kalungkutan mo, ay ayaw manatiling mag-isa kasama ka, kundi nangangailangan ng iba pang kasama. Oh, minamahal kong Ina, maging hindi mapaghihiwalay na kasama ko. Yakapin natin si Hesus nang magkasama upang aliwin Siya! Oh Hesus, hahalikan Kita kasama ang Ina, at kasama Siya ay matutulog ako sa pagtulog ng pag-ibig sa Iyong niluwalhating Puso.