Huling oras

Akong pinagdurusa at pinabayaan na Kabutihan, kapag ang aking mahina na kalikasan ay natutulog sa Iyong pinagdurusang Puso, madalas na naaantala ang aking pagtulog ng mga yakap ng pag-ibig at sakit ng Iyong Banal na Puso... Sa hangganan ng pagtulog at paggising, naririnig ko ang mga hampas na ipinapataw sa Iyo, kaya't nagigising ako at sinasabi: aking mahirap na Hesus, pinabayaan ng lahat! Walang sinuman ang magtatanggol sa Iyo. Ngunit ako, na nasa loob ng Inyong Puso, iniaalay Ko sa Inyo ang aking buhay upang maging sandalan Ninyo kapag pinahihiraman Ninyo... At muling nahihimbing ako sa banayad na tulog. Ngunit ang susunod na yakap ng pag-ibig mula sa Inyong Banal na Puso ang nagigising sa akin, at tila nabibingi ako sa mga panlalait na ibinubuhos nila sa Inyo, sa mga bulong, sigaw, at pagdagsa ng mga tao. Minamahal ko, bakit ka sinasalungat ng lahat? Ano'ng ginawa Mo't gusto ka nilang punitin-punitin na parang kawan ng mga asong mabaliw? Nanlamig ang dugo ko sa naririnig kong paghahanda ng mga kaaway Mo. Naninigas ako sa panginginig at nababahala, iniisip kung paano ka mapagtatanggol.

 Ngunit ang aking pinagdurusang Hesus, na humahawak sa akin sa Kanyang Puso, ay mas mahigpit akong niyayakap at sinasabi: CAnak ko, wala akong nagawang mali, at nagawa ko na ang lahat. Akin ang krimen ng pag-ibig, isang pag-ibig na sumasaklaw sa lahat ng sakripisyo at walang hanggan ang halaga. Nasa simula pa tayo. Manatili sa Aking Puso, panoorin ang lahat, mahalin Mo Ako, manahimik at mag-aral. Hayaan mong dumaloy ang iyong nagyeyelong dugo sa Aking mga ugat upang magbigay-ginhawa sa Aking Dugo. Hayaan mong dumaloy ang iyong panginginig sa aking mga galamay upang, kapag naging isa ka sa Akin, ay ikaw ay lumakas at mainitan, at maramdaman mong bahagi ka ng Aking hirap at magkaroon ka ng lakas kapag nakita mong naghihirap Ako nang lubos. Ito ang magiging pinakamagandang pagtatanggol na maibibigay mo sa Akin. Maging tapat ka sa Akin at manatiling mapagbantay.

 Mahal kong minamahal, napakalakas ng ingay ng iyong mga kaaway kaya hindi ako makatulog. Ang mga hampas ay nagiging mas marahas. Naririnig ko ang kalansing ng mga kadena na nakaputol sa'yo nang napakahigpit kaya't dumadaloy ang sariwang dugo mula sa iyong mga pulso, na naglalagay ng mantsa sa mga kalye... Tandaan mong ang aking dugo ay sa'yo, at kapag ibinubuhos mo ito, ang aking mga halik ay hinahalikan ka, pinupuri ka, at tinutubos ito. Nawa ang iyong dugo ay maging liwanag para sa lahat ng nagkakasala sa iyo sa gabi, at isang magneto na hahatak sa lahat ng puso sa paligid mo, aking Pag-ibig at aking Lahat.

 Kapag hinihila ka nila palayo, tila nababalot ng mga sigaw at huni ang hangin... Papasok ka na sa Caiaphas. Tahimik ka, puno ng kabanalan at kababaang-loob. Napakalaki ng iyong banayad na ugali at pagtitiis kaya natatakot mismo ang iyong mga kaaway. At si Caiaphas, puno ng galit, ay nais kang lamunin... Ah, gaano nga ba magkaiba ang inosente at ang kasalanan!

 Mahal ko, nakatayo ka sa harap ni Caiaphas bilang pinakamalaking salarin, hinihintay ang iyong hatol. Tinanong ni Caiaphas ang mga saksi kung ano ang iyong mga krimen... Ah, mas mabuting itanong niya kung ano ang iyong Pag-ibig! At may isang nag-aakusa sa iyo ng isang bagay, ang iba naman ng iba pa, nagsasabi ng mga kalokohan at nagkakasalungatan. At habang ikaw ay inaakusahan, hinahatak ng mga sundalong nakatayo sa iyong tabi ang iyong buhok at binubugbog nang napakasakmal ang Iyong Pinakabanal na Mukha, na ang mga hampas ay umalingawngaw sa buong silid. Pinipilipit nila ang iyong bibig, binubugbog ka nila... at nanatili kang tahimik at nagdusa. At kapag tiningnan mo sila, ang liwanag sa iyong mga mata ay tumatagos sa kanilang mga puso, at hindi nila matiis ito, kaya lumalayo sila sa iyo. Ngunit may iba namang pumapalit upang higit ka pang pahiramin.

 Nakikita ko kung paano mo pinipilit na makinig sa gitna ng napakaraming paratang at panlalait, at ang iyong Puso ay malakas ang tibok at nabibiyak sa sakit... Sabihin mo sa akin, aking naghihirap na Kabutihan, ano na naman ang mali. Sapagkat nakikita kong napakalaki ng iyong Pag-ibig na sabik kang hintayin kung ano ang gagawin sa'yo ng iyong mga kaaway, at iniaalay mo ito para sa ating kaligtasan. At ang Puso Mo'y kalmadong binabawi ang paninirang-puri, poot, huwad na patotoo at kasamaan na sadyang ginawa sa mga inosente. Binabawi Mo ang mga naninirang-puri sa Iyo sa panunukso ng kanilang mga pinuno, at ang mga paninirang-puri ng mga klero... Ngunit habang ako'y nakikisanib sa Iyo sa pagbibigay-pawi gamit ang sariling Iyong pawi, nararamdaman ko ang isang pagbabago sa Iyo, isang bagong kirot na hindi napapansin noon. Sabihin mo sa akin, sabihin mo kung ano ito. Ibahagi mo sa akin ang lahat, O Hesus.

 Anak, gusto mo bang malaman? Naririnig ko ang tinig ni Pedro na sinasabing hindi niya ako kilala. Pagkatapos ay nanumpa siya nang paulit-ulit at sinumpa na hindi niya ako kilala. Oh, Pedro, paano ito nangyayari? Hindi mo ba ako kilala? Hindi mo ba naaalala ang lahat ng biyayang ibinuhos ko sa iyo? Ah, kung ang iba ay magdudulot sa akin ng kamatayan dahil sa [pisikal] na pagdurusa, ikaw naman ay magdudulot sa akin ng kamatayan dahil sa [puso] na sakit! Ah, napakasala mo sa pagsunod sa akin mula sa malayo at sa gayon ay inilalagay mo ang iyong sarili sa panganib!

 Samantala, patuloy kang iniaakusahan ng iyong mga kaaway, at si Caifas, nang makita na hindi ka sumasagot sa kanilang mga paratang, ay nagsabi sa iyo: "Sinasambit ko sa iyo sa buhay na Diyos, sabihin mo sa akin kung ikaw nga ang Anak ng Diyos.".

 At ikaw, aking Minamahal, ikaw na laging nagsasalita ng katotohanan, ay kumukuha ng marilag na tindig at sa malakas at malambing na tinig (upang ang lahat ay maantig, at ang mga demonyo ay nahahagis pa nga sa kalalalaman) ay sumasagot ka: Sinasabi mo nga—oo, ako ang tunay na Anak ng Diyos, at balang araw bababa ako mula sa mga ulap ng langit upang husgahan ang lahat ng mga bansa!

 Sa pagdinig sa iyong malikhaing mga salita, nanahimik ang lahat. Nanginginig sila at natatakot. Ngunit si Caiaphas, matapos ang sandaling pangamba at nang makabawi sa kanyang kapanatagan, na mas nag-aalab ang galit kaysa sa mabangis na hayop, ay nagsabi sa lahat: Bakit pa ba tayo nangangailangan ng mga saksi? Kakatapos lang niyang maglabas ng malaking blasphemiya! Bakit pa ba tayo maghihintay pa upang hatulan siya? Siya ay may sala sa kamatayan!

 At upang bigyang-diin ang kanyang mga salita, hinahati-hati niya ang kanyang damit nang may matinding galit at poot na sabay-sabay silang sumugod sa iyo, Diyos ko. May isa na tumatama sa iyo sa ulo, isa pa ang humihila sa iyong buhok, isa pa ang sumasampal sa iyo, at isa pa ang nag-uubo sa iyong mukha at tinatapakan ka sa ilalim ng kanilang mga paa... Ang mga paghihirap na ipinapataw nila sa iyo ay napakalaki at napakarami na ang lupa'y nanginginig at ang langit ay yuyugyugin. Pag-ibig at Buhay ko, Hesus, kapag pinahihirapan Ka nila, ang dukha kong puso ay pinupuspos ng sakit. Oh, hayaan Mo akong lumabas mula sa Kanyang minamahal na Puso at harapin ang lahat ng mga insulto sa Kanyang lugar. Ah, kung maaari lamang, nais kitang takutin mula sa mga kamay ng Kanyang mga kaaway. Ngunit ayaw Mo nito, sapagkat kailangan ito para sa kaligtasan ng lahat. Kaya napipilitan akong sumuko. Ngunit, aking matamis na Pag-ibig, hayaan mong ayusin kita, ayusin ang iyong buhok, hugasan ang iyong laway, punasan ang iyong dugo, at isara ang aking sarili sa iyong Puso, sapagkat nakikita kong pagod na si Caifas, nais nang umalis, at nais na kang ipasa sa mga sundalo.

 Kaya pinupuri kita, at pinupuri mo ako at binibigyan mo ako ng halik ng Iyong Pag-ibig. Isinasara ko ang aking sarili sa pugon ng Iyong Banal na Puso upang matulog sa loob nito. Ipinapatong ko ang aking mga labi sa Iyong Puso upang halikan Ka sa bawat hininga ko, at ayon sa tibok ng Iyong Puso, kung mas matindi o banayad ang pagdurusa, mararamdaman ko kung naghihirap Ka o nagpapahinga. Kaya, bumubuo ako ng pakpak gamit ang aking mga braso upang protektahan Ka, niyayakap Kita, inilalapit Kita sa aking Puso at nahihimbing.