Ikasiyam na Oras

Minamahal kong Kabutihan, ang aking mahinang isip, sa hangganan ng pagtulog at paggising, ay sumusunod sa Iyo. Paano ako makakatulog kung nakikita kong iniiwan ka ng lahat at tumatakas sa'yo? Pati ang mga apostol, ang masigasig na si Pedro, na kamakailan ay nagpahayag na ibibigay niya ang kanyang buhay para sa'yo, at ang iyong minamahal na disipulo, na pinayagan mong mahiga sa iyong puso nang may ganoong pagmamahal. Ah, iniiwan ka ng lahat at iniiwan kang nasa awa ng malupit na mga kaaway!

Akong Hesus, nag-iisa ka! Ang pinakadalisay mong mga mata ay lumilingon upang makita kung kahit isa sa mga pinagkalooban mo ng napakaraming kabutihan ay sumusunod sa iyo upang patunayan ang kanilang pag-ibig at ipagtanggol ka. Nang mapagtanto mong walang sinuman ang nanatiling tapat sa iyo, nabasag ang iyong puso at umagos ang dagat ng iyong luha, sapagkat mas labis kang nagdurusa sa pagtalikod ng iyong pinakatapat kaysa sa ginagawa sa iyo ng iyong mga kaaway... Aking Hesus, huwag kang umiyak! Hayaan mong umiyak ako kasama mo!

 Ngunit ang minamahal kong Hesus ay tila nagsasabi: Ah, anak ko, mag-iyakan tayo sa kapalaran ng napakaraming kaluluwang inialay sa Akin na, dahil sa maliliit na pagsubok o aksidente sa buhay, tumitigil sa pagmamalasakit sa Akin at iniiwan Ako nang mag-isa. Magluksa tayo para sa marami pang iba, ang mahihina at duwag, na iniiwan Ako dahil sa kakulangan ng tapang at tiwala. Umiyak tayo para sa napakaraming pari na, nang hindi nakakita ng pakinabang sa mga banal na bagay at sa pamamahala ng mga sakramento, ay hindi na Nauaalala Ako; at para sa iba na nagtuturo, nagsasagawa ng mga sakramento, at nakikinig ng kumpisal dahil sa pagnanais ng kita at para sa kanilang sariling kaluwalhatian. At bagaman tila sila'y nasa paligid Ko, Ako'y laging nag-iisa... Ah, anak Ko, gaano kasakit sa Akin ang pag-abandona na ito! Hindi lamang ang Aking mga mata ang umiiyak, kundi ang Aking Puso ay dumudugo! Ah, pinapakiusap Ko sa iyo, pawiin mo ang Aking mapait na kirot sa pamamagitan ng pangakong hindi Mo Ako kailanman iiwan mag-isa.

 Oo, aking Hesus, ipinapangako ko sa Iyo, sa tulong ng Iyong biyaya at ng katatagan ng Iyong banal na kalooban!

 Ngunit, oh Hesus, kapag ikaw ay umiiyak dahil sa pagtalikod ng iyong mga minamahal, hindi ka nila pinapalampas ng kahit anong panlalait. Tinali at hinigpitan, O kagandahan ko, na hindi ka man makagalaw nang mag-isa; dinudumog ka nila at hinihila sa isang daan na puno ng bato at tinik, kaya't sa bawat galaw ay tinatamaan ka nila, at sa sukdulang iyon ay nabubunggo ka sa mga bato at tinutusok ng mga tinik... Ah, aking Hesus, nakikita kong habang hinihila ka nila, iniiwan Mo ang Iyong mahalagang Dugo at gintong buhok, na pinuputol nila mula sa Iyong ulo. Aking Buhay at aking Lahat, hayaan Mo akong tipunin ang mga ito upang itali ang mga hakbang ng mga nilalang na hindi ka pinapatawad kahit sa gabi. Higit pa rito, ginagamit nila ang gabi upang lalo Ka pang insultohin. Ang iba ay ginagamit ang gabi para sa mga pagpupulong, ang iba para sa kasiyahan, ang iba pa para sa libangan, at ang iba naman para sa sacrilegious na pagnanakaw. Aking Hesus, pinagsasama ko ang aking sarili sa Iyo upang makabawi para sa lahat ng mga insultong ito.

 Oh aking Hesus, narito na tayo sa sapa ng Cedron at itinutulak ka ng masasamang mga Hudyo rito. Habang itinutulak ka nila, nabundol ka sa isang bato nang buong lakas kaya't ang Iyong Pinakabanal na Dugo ay dumadaloy mula sa Iyong bibig at dumikit sa bato. Pagkatapos, hinihila ka nila at itinutulak nang mas malalim sa mabahong tubig na ito, kaya't pumapasok ito sa iyong mga tainga, bibig, at butas ng ilong… O walang kapantay na Pag-ibig, binaha ka at para kang natatakpan ng mabahong, nakakadiring, at malamig na tubig na ito. Sa kalagayang ito, tunay na inilalarawan Mo ang kakila-kilabot na kalagayan ng mga nilalang kapag nagkasala sila. Oh, anong kapal ng dumi ang bumabalot sa kanila sa loob at labas, na nagdudulot ng pagkasuklam sa Langit at sa bawat nakakakita sa kanila, hanggang sa kanilang ipataw sa sarili ang mga kidlat ng katarungan ng Diyos!

 O Hesus, Buhay ng aking buhay, mayroon pa bang mas dakilang pag-ibig? Upang alisin ang balat na ito ng karumihan sa amin, pinapayagan Mo ang Iyong mga kaaway na ihagis Ka sa agos na ito. At upang mabawi ang kasakrilegyo at lamig ng mga kaluluwang tinatanggap Ka nang may kasakrilegyo at pinipilit Kang pumasok sa kanilang mga puso (kung saan nararamdaman Mo ang mas matinding pagkasuklam kaysa noong nahulog Ka sa agos), pinapayagan mong tumagos ang tubig na ito hanggang sa iyong bituka, upang ang iyong mga kaaway, na natatakot na baka malunod ka at nais ka nilang panatilihin para sa mas matinding pagpapahirap, ay hilahin ka palabas nito. Ngunit ikaw ay nagbibigay ng matinding pagkasuklam na kapag hinawakan ka nila, sila mismo ang naduduwal.

 Mahabaging Hesus ko, hinila na nila Ka palabas ng sapa... Sumasakit ang puso ko kapag nakikita Kitang nababad sa karumaldumal na tubig na ito. Nakikita Kitang nanginginig mula ulo hanggang paa at lumilingon-lingon, humihingi sa pamamagitan ng Iyong mga mata (hindi ng Iyong tinig) ng kahit isang tao na patuyuin Ka, linisin Ka, at painitin Ka. Ngunit sa wala'y silbi, walang naaawa sa Iyo. Pinagtatawanan at pinagkakatuwaan ka ng Iyong mga kaaway, iniwan ka ng Iyong mga minamahal, at ang Iyong minamahal na Ina ay malayo, sapagkat ganoon ang naging pasya ng Ama.

 Narito ako, Hesus, pumasok ka sa aking mga bisig. Gusto kong umiyak nang sobra na makabuo ako ng isang lawa at hugasan at linisin ka, at sa aking mga kamay ay aayusin ko ang iyong magulong buhok. Mahal ko, nais kitang isara sa aking puso upang painitin ka ng init ng aking mga damdamin. Nais kitang balutan ng bango ng aking walang-hanggang pagnanasa. Nais kong hingin ang kapatawaran para sa lahat ng mga insulto at pag-isahin ang aking buhay sa Iyo upang iligtas ang lahat ng kaluluwa. Nais kitang ialay ang aking puso bilang pahingahan upang sa anumang paraan ay mabayaran ang sakit na tiniis Mo hanggang ngayon. Pagkatapos, magkakasama nating babalik sa landas ng Iyong Paghihirap.